©2019 by MijnDroomfabriek. Proudly created with Wix.com

Zoeken
  • Rian

Een bijzondere ontmoeting

Ik ben al een aantal weken in gevecht met mezelf. Dat voelt niet fijn maar ik weet ook niet meteen hoe ik hieruit kan komen of wat ik er mee moet. Wat ik wel weet is dat het me helpt om de rust en stilte op te zoeken. Dat maakt dat ik de pinksterdagen niet vol heb gestopt met allerlei leuke afspraken maar dat ik drie dagen voor mezelf heb vrijgemaakt.

Vandaag was het lekker weer en een mooi moment om naar mijn eigen bos te gaan. Zoals altijd begin ik eerst maar eens met gewoon lopen en mijn hoofd laat me weten waar het allemaal mee bezig is. Ik luister maar doe er niet veel mee. Na een tijdje stevig doorlopen wordt het vanzelf stiller in mijn hoofd. Met een stil hoofd lukt het beter om te voelen wat er nu eigenlijk allemaal speelt.

Ik ga zitten en voelen. Al gauw voel ik een groot verdriet opkomen, oud zeer maar nog steeds actueel. Het gevoel dat ik niet goed genoeg ben zoals ik ben, dat ik enorm mijn best moet doen om het goed te doen. Op dit moment loop ik daar tegenaan in mijn huidige werk. En dat is niet de eerste keer. Het werkt niet, het maakt me moe, geeft me een gevoel van mislukken en maakt me verdrietig. Ik heb zo veel te bieden, gelukkig kan ik die ook voelen, maar niet binnen de lijntjes en grenzen die worden aangegeven. Ik wil helemaal geen grenzen en binnen de lijntjes kleuren is aan mij niet zo besteedt. Toch beland ik elke keer in soortgelijke situaties. Waarom?

Naast dit verdriet voel ik ineens ook het verdriet van mijn moeder. Ik voel dat het voor haar hetzelfde was. Ik wilde het goed doen voor haar, zij voor haar vader. Een zich herhalend patroon. Ik laat het verdriet en de tranen er zijn en na een poosje vervolg ik mijn weg.

Ik loop nu langzamer en ben nog volledig in contact met mijn gevoel. Ik voel het verdriet omdat mijn moeder vorig jaar overleden is en ik nog zo vaak en zo veel met haar wil delen maar ik voel ook het verdriet van steeds je best moeten doen. Ineens komen hier ook beelden bij. Ik zie mezelf als meisje van een jaar of 8, ik zie mijn moeder en mijn opa. Ook hij heeft het altijd zo goed willen doen. Zijn vader is al jong overleden en zijn moeder was geen sterke vrouw. Bijzonder om ze zo samen te zien, mijn opa, mijn moeder en mijn 8 jarige ik. Opeens zie ik dat ze me wat willen vertellen. Mijn opa staat achter mijn moeder en allebei geven ze mijn 8 jarige ik duidelijk aan dat ik mijn eigen weg mag gaan. Dat ik nergens aan hoef te voldoen, dat ik goed ben zoals ik ben. Dit ontroert me enorm, de tranen stromen over mijn wangen en nu ik het schrijf weer. Ze moedigen me aan en staan te zwaaien. Het is zo’n mooi krachtig beeld.

Ik sta een tijdje stil en kijk naar ze. Langzaam lossen ze in het niets op. Ik loop verder en voel een enorme opluchting. Het is ok, ik ben ok. Het is ok dat mijn weg niet langs vast gebaande paden loopt, het is ok dat ik mijn eigen weg zoek en de dingen op mijn eigen manier doe. Het mag moeiteloos zijn, ik hoef niet mijn best te doen. Wat een bijzondere, mooie, waardevolle ontmoeting.

11 keer bekeken